Kategoria: Cytaty

You are here:

Historia uczy, że wieki ciemnoty mogą trwać długo, ale w końcu ustąpić muszą zwykłemu puknięciu się w czoło. 

Leopold Tyrmand

Wyszperane [w:] Leopold Tyrmand, Dziennik 1954, Londyn 1980

 

Stylista współczesny musi mieć wyczucie języka jako czegoś nieskończonego i w ruchu, nie dającego się opanować. Położy on nacisk raczej na swoje zmaganie się z formą niż na samą formę. Odniesie się do słowa nieufnie, jak do czegoś co mu się wymyka. To rozluźnienie związku pisarza ze słowem zapewnia większą śmiałość w użyciu słów.

Witold Gombrowicz

Wyszperane [w:] Witold Gombrowicz, Dziennik 1953-1956, Kraków 2004

Osobliwy był jego stosunek do książek, wlazł po uszy w bibliofilstwo, ale pasjonowała go treść starej broszury jarmarcznej, rarytas grafomański, a nie tylko samo kolekcjonerstwo. Nie miał cierpliwości dla książek Manna, Prousta czy Conrada i odkładał je bez wahania, aby zagłębić się w starym roczniku „Bluszczu” czy „Wędrowca”.

Antoni Słonimski o Tuwimie

Wyszperane [w:] Antoni Słonimski, Książka moich wspomnień, Warszawa 1989

Wyrzucając na zewnątrz myśl i obraz, pustoszę się. Natomiast ja go wolę w sobie schować. (…) I tam w środku, we mnie, żyje ten utwór jakiś czas, potem ginie. Jakiś czas on we mnie naprawdę żyje i czuję się nim wypełniony, i mam z tego wielką satysfakcję. Jestem pełen „poezji”…

Tadeusz Różewicz

Wyszperane [w:] Wbrew sobie, Rozmowy z Tadeuszem Różewiczem, Wrocław 2011

Czytanie licznych monografii i życiorysów łatwo psuje cudowną rozkosz samodzielnego budowania istoty wielkiego człowieka na podstawie jego własnych dzieł. Oprócz dzieł nie powinno się pomijać listów, dzienników, rozmów (…). Skoro źródła są tak blisko i tak łatwo dostępne, nie wolno przyjmować prezentów z drugiej ręki.

Hermann Hesse

Wyszperane [w:] Gunnan Decker, Hermann Hesse. Wędrowiec i jego cień, Warszawa 2014

Jakąż pełnię zadowolenia przeżywam, gdy czytam książkę lub przemyśliwam jakiś problem dla siebie. A jak to zadowolenie znika bez śladu, gdy jedno lub drugie czynię, by się wynikami podzielić. Pragnienie lub obowiązek wyjścia ze swoją myślą przed ludzi psuje całe szczęście myślenia. 

Wyszparane [w:] Henryk Elzenberg, Kłopot z istnieniem, Toruń 2002